EEN ODE AAN DE HARD WERKENDE (CHAUFFEUR) VADER.

In een eerdere post al schreef ik over de test die ik deed terwijl de wielen van jouw meterslange wagen over het asfalt gleed. Het bleek de werkelijkheid van het vaderschap als chauffeur.

Niet altijd kon je zijn bij de mijlpalen van je dochters eerste jaartje. Dat het leven als vader en chauffeur niet altijd goed te combineren was bleek al in de zwangerschap. In het laatste trimester reed je nog even iets verder zuidwaarts terwijl ik plots richting het ziekenhuis moest. Ik mocht op je wachten maar het los’adres waar je de lading die middag moest brengen bleek niet erg meedenkend. Nogmaals vertel je hen dat je vrouw hoogzwanger is en naar het ziekenhuis moet. Dat je niet langer kunt wachten en anders zult vertrekken.

Daar stond je dan, een enkele week later naast je vrouw die urenlang op knieën ween wegpufte. Machteloos maar zonder een moment van haar zijde te wijken. Elke paar minuten word je dringend verzocht een warme kruik op haar rug te duwen. Zo hard je kan. Je doet het zonder vragen. Niet veel later houd je je dochter in armen. Trots, gelukkig en vol verwondering. Gelijk valt op hoe jullie zwarte bos haar matchen. Opeens besef je het, je bent vader.

Na de vrije dagen breekt een pittige tijd aan. Je werk als chauffeur combineren met het vaderschap is niet altijd even makkelijk. Ik zie hoe jou wekker die al 5 jaar lang rond de klok van 03.00 uur begint te loeien nu nog even snel in snooze word gezet. Hoe jij ondanks gebroken nachten en lange dagen zonder zelfmedelijden je truck naar zijn bestemming stuurt al in die donkere stille nacht. Zoveel bewondering heb ik voor je enthousiasme in alles wat je doet. Hoe de wens van verre bestemmingen veranderde in de wens om ’s avonds veilig thuis te komen. Bij je gezin, je liefhebbende gezin. Hoe jouw altijd vrolijke belletjes naar huis om te vragen hoe het gaat een vast moment van de dag werden om mee te genieten met het thuisfront. Maar ook de steun die je gaf op momenten dat ik jou in lichtelijke paniek opbelde omdat ik dochterlief niet stil kreeg terwijl je je machteloos moet hebben gevoelt. Je hebt het voor elkaar gekregen om ondanks het chauffeursbloed dat door je aderen loopt met alle verplichtingen die daarbij horen een heel intense band met je dochter op te bouwen. Nu al. Als jij s’ avonds het huis weer vult met warmte na een lange dag gaan er twee handjes de lucht in. De armpjes die vragen opgetild te worden. En weet puplief niet hoe gek en hoog hij springen moet om ook wat van jouw aandacht te krijgen.

Alhoewel de echte chauffeurs niet zonder hun trouwe diesel kunnen, de geur van asfalt hen gelukkig stemt en ze verre ritten in het hart blijven adoreren, hebben ook zij thuis een achterban, die verlangend op hen wacht. En zijn zij ook vaak de reden waarom ze het harde werken volhouden. Werken met overgave voor het gezin. Lieve chauffeurs, een ode aan jullie. Voor elke dag dat je midden in de nacht vertrekt, je je gezin gedag zegt niet wetend hoelaat je ze weer zult zien. Een ode aan elke nacht dat je over stond omdat je door wetgeving en regelingen niet meer verder mocht rijden en daarom een nachtje langer weg bleef. Voor elke broodje bal dat je naar binnen werkte omdat je hem niet kon weerstaan, de sigaretten die je weg pufte of de kauwgomtabletten die je daarvoor in de plaats nam. Een ode speciaal voor jou, voor jullie, hardwerkende papa’s die wensen ’s avonds weer veilig thuis te zijn.

Reacties